درخواست همکاری

 

درخواست همکاری

 

لطفا یکی از بهترین تجربه ها​ی سفرهایی که تا به حال داشته اید را توصیف کنید.

 

 

 

 

پ ن ١: لطفا به یادماندنی​ترین بخش سفر خود را در چند سطر خلاصه کنید و به صورت کامنت در وبلاگ و یا به آدرس نویسنده ایمیل نمایید.

 پ ن٢: پاسخ​های شما برای انجام یک کار تحقیقی کیفی با موضوع رفتار اجتماعی توریسم، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

پ ن ٣: در صورت امکان، مشخصاتی مثل سن، شغل و جنسیت خود را بنویسد.

پ ن ٤: ذکر نام و نام خانوادگی الزامی نیست.

پ ن ٥: از همکاری شما پیشاپیش تشکر و قدردانی می​شود.

[e-mail]

 

مهمانداری غیر فرهنگی در جنوب

 

 مهمانداری غیر فرهنگی در جنوب

 

سی​سال پیش یک گروه محقق خارجی، گزارشی از موانع و مشکلات توریسم در ایران تقدیم شاه کردند و یکی از موارد آن منطبق نبودن خدمات پذیرایی و مهمانداری با آداب و رسوم ایرانی بود. آنها متذکر شده بودند که به غیر از هتل عباسی اصفهان دیگر هیچ هتل و رستورانی رنگ و بوی فرهنگ ایرانی را ندارد.

جای تاسف است که امروز هم، علی رغم همه ادعاها، فرهنگ جایی در گردشگری ندارد. در حالیکه گردشگری فرهنگی برای ما مهمترین گزینه جذب توریسم بین​المللی محسوب می​شود. البته مهمترین گزینه مثبت، چون همانطور که می​دانید گردشگری شکار هم به خاطر دست و دلبازی در اختصاص مجوزهای شکار، طرفدارن خودش را دارد و متاسفانه کم نیستند گردشگرانی که خاصه از کشورهای حاشیه خلیج برای شکار به ایران می​​آیند. گردشگری​های دیگر هم یا با ارزش​های ما جور در نمی​آیند یا با ارزش​های گردشگران خارجی. گردشگری زیست محیطی هم برای خارجی​ها محلی از اعراب ندارد چون در کشورهای دیگر طبیعت بکرتر، همراه با امکانات بهتری برای دیدن آنها وجود دارد. مثلا تصور کنید یک خانم فرانسوی به شوق دیدن دنیای زیر آب بیاید جنوب، احتمالا از اینکه هنوز لباس غواصی مناسب بانوان ساخته نشده افسوس می​خورد!

پس همانطور که اشاره شد گردشگری فرهنگی می​ماند. این نوع گردشگری نه تنها مهمترین گزینه جذب توریسم خارجی است، می​تواند به عنوان گردشگری بدیل داخلی هم نگریسته شود. درباره این نوع گردشگری حرف​های زیادی می​شود گفت اما چیزی که در سفر هفته گذشته به قشم توجه​ام را جلب کرد، بحث مهمانداری بود.

در تعریف گونه​های مختلف اقامتگاه​ها و خدمات​پذیرایی به جز هتل​های بین​المللی، استاندارد​های جهانی وجود ندارد، اصلا به همین دلیل خیلی​ها معتقدند نمی​شود و اصولا نباید دست به طبقه​بندی اقامتگاه​ها زد چون کاملا فرهنگی و متنی هستند. ولی اگر نگاهی به وضعیت مهمانداری گردشگری ایران بیاندازیم (چه در بخش اقامتگاها و چه رستورانها) تنها معیاری که شما را قادر به جدا سازی می​کند، قیمت است. مسافرخانه​ها، سوئیت​ها و رستوران​های ارزان ، در مقابل هتل​ها، ویلا​ها و رستوران​های گرانقیمت. در هرکدام از این دو طبقه هم باز قیمت​ها متفاوت است. من هم میدانم که قیمت تا حدود زیادی با کیفیت نسبت مستقیم دارد و مسلما در همه جای دنیا یک معیار طبقه بندی است ولی یکی از معیارها و نه پوشش دهنده همه چیز. کیفیت مهمانداری فقط با پول قابل شناسایی نیست بلکه فرهنگی و اجتماعی هم هست.

بعضی ها فکر می​کنند رستوران سنتی یعنی سفرخانه و سفرخانه هم یعنی استکان کمرباریک و رومیزی​های خاتم. ولی کجای بندرعباس​ یا اردبیل یا رشت یا...  از قدیم و جدیدشان سفره اصفهانی درست می​کردند؟ وقتی وارد بهترین رستوران سنتی بندعباس می​شوی به جز اسمش(سفره خانه ستنی قصر هنر) که تو را یاد هیچ جنبه فرهنگی ایران نمی​اندازد، بقیه چیزها از لاله​های عباسی دم در گرفته تا معماری داخلی آن ( حجره هایی که دورتا دور نهر مصنوعی آبی قرار گرفته​اند) آدم را یاد اصفهان می​اندازد( یادش بخیر با نرگسا رفته بودیم اصفهان، پرسه تو بازارها و مسجد​ها و .. شبها هم زیر پل خواجو). در منوی غذا هم فقط میگو و ماهی هست که آن هم در بین شیشلیک​ها و کباب​های دیگر گم است. البته صاحب «قصر هنر» یک اصفهانی است و به نظر من خیلی خوب از به نمایش گذاشتن جنبه​های فرهنگی شهرش پول درمی​آورد و این مکان برای بندری​ها خیلی جالب توجه است ولی برای کسی که از اصفهان آمده تا بندعباس را بشناسد،چطور؟

با اینحال فکر می​کنم وضعیت غذا و رستوران​ها خیلی بهتر از اقامتگاه​هاست. وقتی به قشم سفر می​کنید( این وضعیت شهرهای دیگر هم هست، مثلا خود من در شیراز هم با همین مساله روبه رو شدم) دو انتخاب دارید. اگر پول دارید می​توانید به یکی از هتل​ها بروید(هرچه جیبتان سنگین​تر ستاره​های هتل​تان بیشتر) و اگر دوست ندارید هزینه چندانی بابت اتاق بپردازید، می توانید مهمان مسافرخانه​ها، هتل آپارتمان​ها و سویت​ها شوید. در هر صورت اگر شما یک توریست طالب مصرف فرهنگی جنوب باشید چیزی دستگیرتان نمی​شود. البته سالن انتظار و پذیرایی بعضی هتل​ها به چند قاب عکس از مردم جزیره یا دریا مزین هستند و احتمالا آکواریونی در گوشه و کنار هم هست.

گردشگری ما به غیر از بناهای تاریخی که در کشور هست، شامل هیچ کالای فرهنگی دیگری نیست، چطور باید انتظار داشت انگیزه​های فرهنگی سفر شکل بگیرد و رفتارهای اجتماعی توریسم بهبود پیدا کند؟ اینجاست که باید گفت این هم یکی دیگر از دلایلی است که  اکثر مشکلات ناشی از توریسم را باید به ساختارها نسبت داد و نه گردشگران.

 

مساله

 

...مساله این است...

 

_{^{استاد پرستش همیشه می​گفت مساله وقتی بوجود میاید یا بهتر است بگویم وقتی دیده می​شود که ترم تئوریکی​ای برای تعریف آن وجود داشته باشد. مثلا جاذبه تا وقتی  سیب بر فرق نیوتن نخورده بود وجود نداشت، یعنی دیده نمی​شد یا مساله نبود. خیلی از مساله​های اجتماعی و سیاسی جوامع هم مثل قانون جاذبه، تاریخ تولد دارند و مطمئنا می​دانید که تولد اکثر آنها به مدرنیته و رنسانس فکری بشر در عصر جدید باز میگردد. دموکراسی،حقوق بشر، زنان، محیط زیست و امثال آنها  وقتی تبدیل به مساله شدند که در دوره زمانی خاصی دیده شدند. به همین خاطر است که می​گویند هیچکدام  از جنگ​هایی که بر علیه استبداد در تاریخ باستان اتفاق افتاده است جنگ برای دموکراسی نبوده، چون اصولا چنین بدیلی  وجود نداشت.}}

_{^{این مقدمه لازم بود تا بگویم هرچند تصور اکثر ما از ایران، کشوری مساله دار است و  خیلی​ها معتقدند که هیچ کجای دنیا مثل ایران سیاست سر سفره​های مردم نیست و عرصه عمومی اینقدر آغشته به مساله​های سیاسی نیست، اما واقعا کشور مساله محوری نیستیم. از تاریخ مبارزات دموکراسی​خواهانه در ایران صد سال می​گذرد ولی مساله آن(یعنی مساله دموکراسی) مساله​ای معطوف به مفهوم نیست، صرفا انگار چیزی بر ضد استبداد است هنوز. مسلما می​دانید غم نان و عدالت خواهی و از این دست، نو نیستند و انرژی هسته​ای هم فراتر از حد و اندازه​های تکنولوژیکی ماست. به نظر من همه اینها از نوع  آرمان خواهانه است تا چیزهایی متعلق به واقعیت جامعه امروز و برای همین است که در حد شعار باقی مانده است و می​ماند. درست است که یکی از ارکان جامعه دموکرات، اقتصادی سالم با توزیع عادلانه ثروت است ولی وقتی به ادبیات ایرانی وارد می شود، با دغدغه​های آرمانی  از نوع فردینی و رابین هودی و در اندیشه مذهبیون  هم  با عدل علی مساوی دانسته می​شود. نه مخالف بومی​سازی هستم و نه منکر ارزش​های دینی​مان، صحبتم بر سر ناهمخوانی جنس مساله​ها با دنیایی که درآن قرار گرفته​ایم، است.}} 

_{^{یکی از چیزهایی که به طور عینی مساله دار شدن یک جامعه را نشان می​دهد رشد و میزان فعالیت​های NGO هاست. این گروه​های غیر دولتی  کمک می​کنند تا ترم​های تئوریک مسائلی مثل حقوق بشر، حقوق زنان و کودکان، مبارزه با رانندگی پرخطر، حفاظت از محیط زیست و ... در عرصه عمومی مطرح شوند، روزنامه​ها و رسانه​ها را مجبور می کند که خبرهای بیشتری از این نوع منتشر کنند و حاکمان سیاسی را هم مجبور می کند که تغیراتی در ادبیات  و در نتیجه برنامه​های سیاسی خود ایجاد کنند.}}

_{^{اگر پیش شرط اساسی شکل​گیری این ارگان​ها از منظر ساختاری مهیا نیست،  به نظر من از دید ذهنی هم آماده نیست، چون این مفاهیم هنوز جایی در محافل علمی و تخصصی ما هم ندارند چه رسد به مردم کوچه و بازار. تا وقتی موضوعات پایان نامه​های دانشجویی و مقالات علمی و از آن هم بدتر نوع نگاه به آنها  اینقدر کهنه و کلیشه​ای است فضایی برای مطرح شدن و دیدن مساله​ها ایجاد نمی​شود. لازم نیست که برای نوشتن یک اثر انتقادی حتما سراغ بالاترین رده​های تصمیم گیری و کلان​ترین حوزه​های ساختاری برویم همین که به مردم  بگوییم رفتار رانندگی درست این نیست، احترام به حقوق دیگران مهم است، تعریف رفتار زیست محیطی مسولانه این است، اخلاق شهروندی یعنی این و... باعث ایجاد بسترهای مناسب برای مطرح کردن مساله​ها ایجاد کرده​ایم. به نظر من مطرح شدن این مسائل ظاهرا جزیی حتی اگر محدود به فضای دانشگاهی هم شود غنیمت است چون هنوز خیلی از ما(دانشگاهیان؛ اساتید و دانشجویان )  چیزی از مدارای فرهنگی نمی دانیم، اخلاق زیست محیطی و رفتار زیست محیطی را یکی می​دانیم و بهره​ای از سرمایه اجتماعی نبرده​ایم.}}

سیاستهای شش و هشتی جهانی

 

سیاست​های شش و هشتی جهانی

 

نشست سران ٨ کشور قدرتمند جهان، این روزها در هوکایدو ژاپن در حال برگزاری است. هوکایدو شهری فوق العاده زیبا در جزیره توکویاما،در شمال ژاپن قرار دارد. در این جزیره علاوه بر همه جذابیت​های بکر و زیبایش، دو آتشفشان فعال نیز وجود دارد و سالانه توریست​ها و طبیعت​دوستان زیادی از سراسر دنیا به آنجا سفر می​کنند.

نشست ٨ هر سال به بررسی مهمترین مسائل جهان اختصاص می​یابد و اصلا فلسفه تشکیل آن هم از ابتدا همین بوده است. مهمترین محورهای بحث امسال، مساله گرمایش جهانی و تغییرات آب و هوایی و انرژی است. در کنار اینها از افزایش تولید خوارابار جهانی، مساله انتخابات زیمباوه و ... هم صحبت می​شود.

در بیانیه پایانی نشست پارسال در آلمان ، از كشورهای عضو این گروه خواسته شده بود ، به طور جدی درباره طرح پیشنهادی ژاپن كه براساس آن انتشارگازهای گلخانه​ای تا سال ٢٠٥٠ به سطح نصف كنونی برسد را مورد مطالعه و بررسی قرار دهند. تبلیغات پیرامون این نشست هم حاکی از اهمیت موضوع برای این اجلاس است. اما اینها ظاهر قضیه است. چون مساله ایران داغ​تر از هر چیز دیگری در حال پیگیری است. ریس جمهور روسیه دیروز بر سر اینکه امریکا نباید(برای ترساندن ایران) در چک پایگاه موشکی مستقرر کند بحث می​کردند و یکی از کارگذاران سیاسی امریکا هم که در اجلاس هست گفته: مقابله با ایران برای تعلیق غنی​سازی اورانیم به خاطر جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه​ای است.

یاد برگه​های امتحانی خودم می​افتم. استادهایی که انتظار دارند برگه​های سیاه شده ببینند باید تحمل خوندن دری بری​های دانشجو را هم داشته باشند. ربط​های بی ربط. در این اجلاس هم فقط سرفصل مشخص است و آن بحران زیست محیطی است. حالا اینکه تصمیم​هایی که گرفته می​شود چه کمکی می​کند معلوم نیست.

خب امسال هم این نشست با اعتراضاتی از طرف گروه​های مختلف مردمی روبه رو بوده، چون واقعا خنده​دار است  که ٨ کشور قدرتمند جهان که  به طور حتم ٨ کشور بزرگ آلاینده هم هستند(هر که بامش بیش برفش بیش) یکی از مهمترین دلایلشان برای تعلیق غنی سازی، محافظت از محیط زیست باشد، یعنی غنی​سازی در ایران تولید دی اکسید کربن می​کند در جای دیگر نه؟ مخالفان معتقدند که یکی از دلایل گرسنگی در جهان هم این کشورهای مثلا قدرتمند هستند. جنگ افغانستان و عراق که امریکا باعث آنها بوده چه خاصیتی برای محیط​زیست و وضعیت معیشتی مردم داشته؟ قدرت این کشورها از کجا آمده؟ آیا قدرت آنها با تخریب منابع طبیعی و انسانی دنیا مساوی نیست؟ پس چطور اینها شده​اند مدافع حقوق قربانیان خودشان؟

با وجود همه اعتراضات، سران امسال کیمینو می​پوشند و از غذاهای طبیعی جزیره می​خورند و در سواحل زیبای آن عکس یادگاری می​گیرند، بعد هم تصمیم می​گیرند تولید نفت خام باید افزایش پیدا کند تا چرخ کارخانه​هایشان با هزینه کمتری بچرخد.

 

گردشگری و اخلاق

 

^{بخش​هایی از نظامنامه اخلاقی سازمان جهانی توریسم (١٩٩٩):}

 

 ^{ارزش​های اخلاقی ای مثل صبر و مدارا در برابر تنوع و گونه​گونی حیات که در همه ادیان و باورهای معنوی و فلسفی نیز وجود دارد، بنیان و پیامد توریسم مسئول هستند. بنابراین نافعان توسعه توریسم و خود توریست​ها باید به سنت​ها و اعمال فرهنگی و اجتماعی همه مردم و ملت​ها شامل اقلیت​ها و مردمان​بومی احترام بگذارند و ارزش آنها را درک کنند.}

^{توریسم، فعالیتی که عمدتا با استراحت و تمدد اعصاب، ورزش و دسترسی به فرهنگ و طبیعت مرتبط است، باید به عنوان ابزاری ممتاز برای تحقق و تکامل فردی و اجتماعی برنامه​ریزی و اجرا شود. وقتی توریسم با ذهنی باز اجرا شود، آنگاه فاکتور​ی غیرقابل جایگزین برای خودآموزی، صبر و مدارای متقابل و یادگیری درباره تفاوت​های منطقی میان ملت​ها و فرهنگ​ها و تنوع و گوناگونی آنها خواهد شد.}

^{نافعان توسعه توریسم باید در کنار نگرش به سوی دستیابی به رشد اقتصادی سالم، منطقی، مداوم و قابل تایید، هماهنگ با برآورده​سازی منصفانه نیازها و آرزوهای نسل حاضر و آینده، از محیط زیست طبیعی هم محافظت کنند.}

^WTO.1999

گردشگری آموزشی و علمی

 

گردشگری آموزشی و علمی

 

 

^{حسنی به مکتب نمی​رفت وقتی می​رفت جمعه می​رفت. شده کار من، وسط امتحانات رفتم دانشگاه و انتظار دارم همه دربست معطل من باشند. ولی بلاخره با هر ترفندی شده، موفق شدم کار​های ادرای مربوط به تحویل پروپزال پایان​نامه​ام به دانشکده را انجام دهم. این مهمترین ماحصل سفر شمال بود(از نظر کاری، نه خانوادگی).}

^{اما خیلی اتفاقی و در پی اثبات ضرب​المثل«تنبل نرو به سایه، سایه خودش میایه»، روز دوشنبه سوم تیر شانس حضور در جلسه سخنرانی مایکل بواری، مبدع جامعه​شناسی مردم​مدار را داشتم. ضمن اینکه خوشبختانه اول تیر، مجله انجمن جامعه شناسی به آدرسم در چالوس فرستاده شده بود و اینجانب فقط مقاله آخر، یعنی جامعه​شناسی مردم​مدار بواری را خوانده بودم. بنابراین مشکل چندانی در فهم سخنرانی نداشتم. در اینجا اصلا نمی خواهم درباره موضوع بحث بواری صحبت کنم، مهمتر از آن اشاره به  ایده​ای است که با حضور در جلسه به آن رسیدم و یا بهتر است بگویم برایم یادآوری شد.}

 ^{هر چند تعداد حاضران در آن جلسه به بیست نفرهم نمی​رسید (شاید چون مایکل بواری هم مثل من و حسنی بد موقع آمده بود مدرسه!) ولی هیچکس نمی​تواند منکر کارکردهای مفید این کنفرانس و یا جلسات مشابه دیگر شود. هیجان انگیز​ترین روزهای دانشجویی من مواقعی بود که در همایش​ها و سخنرانی​های علمی شرکت می​کردم. چون به نظرم هم مفیدتر بود و هم امتحان و نمره نداشت. اصولا کارکرد گردهمایی​های علمی از دو بعد کلی قابل بررسی است: بعد علمی و بعد فرهنگی. از جنبه علمی می​توان گفت این جلسات در اکثر مواقع حاوی اطلاعات به روز شده هستند و امکان تبادل آسانتراطلاعات و مقالات و کتاب فراهم می​شود و ... اما نکته مهمتر نقش همایش​ها​ در توسعه فرهنگی ست. مبادله دانش و تجربه چیزی است که به نظر بسیاری از جمله ژرژ تومه به غنی​تر شدن توسعه​فرهنگی می​انجامد و توسعه​فرهنگی همان نوش​دارویی است که کشورهای درحال توسعه، در حل مسائل فرهنگی و زیست​محیطی توسعه به آن نیاز دارند.}

^{با این حساب گردشگری آموزشی و علمی؛ اردوهای تخصصی دانشجویی، برپایی همایش​های علمی و دعوت از اساتید و دانشجویان خارجی و یا داخلی (از سایر نقاط کشور) برای سخنرانی و یا شرکت در همایش​ها، گردشگری بدیلی است که نه تنها به ارتقای توسعه گردشگری(در بعد فرهنگی) و توسعه علمی(در بعد علمی) منجر می​شود بلکه راهکاری برای نیل به توسعه پایدار در دراز​مدت محسوب می​شود. مازندران یکی از استان​هایی است که به نظرمن هم نیاز شدید به توسعه فرهنگی دارد و هم به دلیل جذابیت​های مختلف مهمان​پذیر خوبی است. تجربه یک ساله من در انجمن علمی دانشجویی نشان می​دهد که خیلی از نویسندگان و محققان هستند که حاضرند با حداقل امکانات، مثل اسکان خود و خانواده شان در یک جای مناسب، سفر علمی​ به استان داشته باشند و در حوزه تخصصی​شان سخنرانی کنند و یا کارگاه​های علمی چند روزه داشته باشند. کار سختی نیست و هزینه آن هم به مراتب کمتر از مثلا نصب دوربین​های مدار بسته در راهروها و کلاس های دانشگاه  و یا عوض کردن هر ساله بوفه​های اتاق اساتید و میزهای کامپیوتر سایت دانشکده و تابلوهای سردر است.}

 

در چایخوران چالوس

 

_{یک سوال درباره اداره گردشگری شهرستان}

 

 

^{تصمیم گرفتم حالا که اومدم شمال یه سری هم به سازمان گردشگری استان بزنم تا ببینم چه استقبالی از کارم میشه. زهی خیال باطله می دونم، ولی به امتحانش می ارزه. چهارشنبه هفته پیش رفتم اداره میراث فرهنگی و گردشگری چالوس، چون یکی از جامعه های آماری ای که  انتخاب کردم خود شهر چالوس. کارمندهای این ادراه در ساختمانی به نام  چایخوران (متعلق به دوره پهلوی) مشغول به کار هستند. ولی مشغول به چه کاری نمی دونم. خیلی دوست داشتم این سوال ازشون بپرسم. دفتر مدیریت باز بود و منشی ای هم نبود که بهم گیر بده برای چی اومدی و چه کار داری. اما خودم فکر کردم بهتره اول با یکی از کارشناس ها صحبت کنم. همین کار کردم. یک ساعتی با کارشناس گردشگری درباره اهداف و ضرورت های کارم حرف زدم و کلی نظریه های جامعه شناسی براش ردیف کردم و آخر بهم گفت: «تو فکر می کنی می تونی مشکلات زیست محیطی گردشگری رو حل کنی؟... فرق ما با کشورهای دیگه این نیست که ما تحقیق نکردیم اونها اول فرهنگ سازی می کنن بعد طرح توسعه اجرا می کنن ولی ما برعکسیم....» اونقدر بنده خدا روی کلمه  فرهنگ سازی مانور داد که مطمئنم استاد فاضلی هم نمی تونست قانعش کنه که همچین چیزی در هیچ ادبیات علمی​ای وجود نداره، من که عددی نیستم. از حرف هاش فهمیدم باید اونجا رو ترک کنم. فقط ازش پرسیدم تحقیقی در مورد گردشگری شهرستان چالوس انجام شده ؟ جوابش همونطور که حدس می​زدم منفی بود. ولی گفت اگه بخوام می​تونم از کتابهای راهنمای گردشگری که یکی از همکارانشون تهیه کرده استفاده کنم. چون راهنمای گردشگری دردی ازم چاره نمی​کرد تشکر کردم و رفتم سراغ مدیر ادره. بدون هیچ توضیح مقدماتی ازم پرسید: «تحقیقی که انجام می دهید بار مالی دارد؟»}

 ^{- البته.}

 ^{- متاسفم انجام چنین تحقیقاتی برای شهرستان ها تعریف نشده است. باید به استان مراجع کنید. ضمنا اگر اطلاعاتی از چالوس خواستید باید یک نامه از استان برای ما بیاورید.}

^{وقتی از چایخوران بیرون آمدم با خودم فکر می​کردم، این ادره چه کارکرد مفیدی داره؟ درآمد این اداره مسلما باید از طریق گردشگران تامین شود. ولی آیا گردشگران بابت تفریح و گشت و گذارشان در ساحل و جنگل پولی می​پردازند؟ این ادره موظف است، طبق دستورالعمل​های جهانی، برای شناخت مشتریانش، یعنی گردشران، و همچنین جذب درآمد بیشتر و حفظ شخصیت توریستی شهرستان هزینه هایی را صرف تحقیقات مربوطه کند. ولی این اداره هم چایخوران تعدادی کارمند و حقوق بگیر است که چشمشان به مرکز است تا ماه به ماه مقرری را به حسابشان واریز کند. حتما می رم ساری تا ببینم اونجا چه خبره؟}

تجربه سفر به شیراز(2)

 

^{بخش دوم: مهمان نوازی شیرازی ها،آواز شجریان و عرقیات دو آتیشه}

^{خاله ام که در بوشهر زندگی می کند. دیروز زنگ زده بود که قرار است با همسر و دانیال کوچولوی شیرینشان بیایند شیراز. هر چه تلاش کردم تماس بگیرم و بگویم گیر آوردن جا سخت است نشد. روز بعد،همانطور که ناامید در خیابان قدم می زدیم خاله زنگ زد که «کجایین؟ ما اومدیم». اصلا حواسم به این نبود که فامیل شوهرهای خاله شیرازی بودند و آنها مثل ما مجبور نبودند دنبال اتاق بگردند. بنده های خدا وقتی از حال و روز ما با خبر شدند آمدند دنبالمان و با اصرار زیاد رفتیم خانه آقای قاسمی.}

تجربه سفر به شیراز(1)

 ^{تجربه سفر به شیراز}

^{بخش اول:آپادانا و یادگاری نویسی ها}

^{صبح روز سه شنبه(۱۴ خرداد) با اتوبوس راهی شیراز شدیم. هتل ها اتاق خالی نداشتند و به زحمت توانستیم برای یک شب، اتاقی در هتل پارسیان شیراز رزرو کنیم. استراحت کوتاهی کردیم و  زدیم بیرون. حافظیه اولین جایی بود که دوست داشتیم ببینیم. تعطیل بود. بازدیدکننده های زیادی پشت درهای بسته ایستاده بودند و از نگهبان می خواستند که در را باز کند.}

ساحل

 

 

ساحل برای بسیاری از گردشگران بوجود آورنده یک حس نوستالژیک فرح بخش است.

آزادی و رهایی کودکانه...